Delfsail 2009, voor de vijfde keer georganiseerd, maar de eerste keer dat wij het meemaken. Allemaal toeval als je daar in gelooft tenminste. Jelke is sinds anderhalve week leerling van de Leonardoschool Delfzijl en dat zal ‘ie zich herinneren.  CBS De Zaaier waar de Leonardoschool onderdeel van is doet volop mee aan het evenement dat letterlijk bol staat van de muzikale – en andere activiteiten. Het aantal nationaliteiten dat acte de prxe9sence geeft is niet op de vingers van twee handen te tellen. Het geeft het evenement een allure die de gemiddelde gemeente met dertigduizend inwoners, vele malen overstijgt. Het doet ons denken aan de World Expo in Brisbane (Australie) van 1988, ook heel indrukwekkend maar daar was het ongeveer half zo druk. Van de economische crisis is dan ook weinig te merken in Delfzijl.  Delfsail is feest! Schitterende boten uit vele landen van de wereld: Brazilixeb, Polen, Uruguay, Nederland, Rusland, Noorwegen, Duitsland om er maar een paar te noemen. Omdat het houden van een optocht, in goed Gronings "streetparade" geheten, traditie is tijdens Delfsail, mogen de scholen meedoen aan dit festijn. In de "parade" tonen ook de bemanningen van de schepen zich van hun beste of vrolijkste kant en soms beide tegelijk. De Oosteuropeanen ogen zelfs met dit schitterende weer melancholiek. Als de speaker een van de mannen een microfoon voorhoudt en hem in de mond legt dat Delfsail toch wel zijn favoriete uitstapje zou moeten zijn zo eens in de zoveel jaar, blijkt de man sprakeloos. We zullen het nooit weten. Maar wij weten het wel: de boten, de sfeer, de optocht, het reuzenrad, het concert van de IVAK-brassband, het is allemaal even mooi. Jelke heeft het er moeilijk mee. Ze moeten zich al om drie uur melden en de optocht begint pas om twintig voor vijf. Dat is natuurlijk afzien, maar de klas volbrengt de kilometers lange wandeltocht zonder mankeren.

De meesters en juffen die uitzonderlijk fraai zijn uitgedost, sommigen zelfs in warme eeuwenoude piratenkledij, houden de moed er in bij hun pupillen. De doedelzakspeler die met de kinderen van De Zaaier meeloopt, blijkt gedurende de hele tocht genoeg lucht in de zak te kunnen blazen voor een non-stop muziekwerk met een partituur van minstens vijf kilometer, chapeau! Aan het einde van het traject, op de grasmat van de Eemsboys, wachten we het geheel op. Het venijn zit gewoonlijk in de staart, maar deze keer is het tegendeel het geval. We worden getrakteerd op een paar prachtige dames in uitbundige uitdossingen waarnaar de vijftigjarige schrijver dezes, met genoegen nog wat langer had gekeken. Maar we berusten er in dat ook aan een lange streetparade een keer een eind komt. Jelke vindt het fantastisch om mee te maken allemaal, maar is na afloop wel tien minuten uitgeteld: "Ik heb het zwaar gehad!" Als we de thuisreis ter sprake brengen is Leiden in last. We moeten en zullen terug naar het centrum. Patat en frikandel worden door een storing in het Belgische frituurvet, een oer-Hollandse Unox-hotdog, poffertjes en oliebollen. Vetlekker! Ondanks de drukte begeven we ons "Noch roekeloos, Noch vreesachtig", edoch moe en voldaan op weg naar huis. Meer foto’s.

Koopt elders niet wat uw eigen dorp u biedt, leerden we vroeger uit het plaatselijke suffertje dat ook in ons dorp stevig in handen was van de lokale middenstand. Het heeft met dit artikel niet zoveel te maken, maar de associatie ontstaat spontaan als we met de ogen van de toeristen, die dezer dagen weer volop in onze contreien rondfietsen, naar onze eigen woonomgeving kijken.

Jelke en ik bezoeken de Uitkijktoren in het cultuurgebied Elzemaat achter Eexterveen. Een door vele subsidixc3xabnten ondersteund bouwwerk in het Hunzedal, wat ook wel nodig was want toen onze zoon nog een kleuter was noemde hij de lokatie het "Inzakhuisje" wat de toenmalige staat treffend weergaf. Inmiddels is de term "Uitkijktoren" echter ook bij ons volledig ingeburgerd. Het was vroeger een pompgemaal dat de aardappelmeelfabriek van Wildervank en omstreken van voldoende grondstoffen voorzag door het waterpeil in de polder zodanig te regelen dat de pieperoogst optimaal was. Hoef je nu niet meer om te komen. De landbouwers klagen steen en been. De natuur tiert welig. Natuurontwikkeling is de troef die is bedacht voor een gebied dat door onze dorpsprofessor is opgegeven voor de aardappel- en graanteelt. Dat kunnen ze in de States volgens hem veel efficixc3xabnter. Hij zal wel gelijk hebben, dus daarom terug naar de Uitkijktoren en de omgeving waar je als argeloze toerist op kunt uitkijken en die is mooi. Niet alleen boven water maar ook er onder. Meer informatie treft u aan bij de Uitkijktoren zelf die, zoals u aan de foto’s kunt zien, een bezoekje waard is. Als u de foto’s in volgorde bekijkt volgt u de lijnen van de wenteltrap en aanschouwt u de omgeving in een perspectief van 360 graden. Meer foto’s.

Gieterveen, zondag 26 juli 2009

"Leren ondernemen" is een van de vakken die Jelke straks op de Leonardoschool krijgt. Omdat een goed verstaander maar een half woord behoeft, heeft hij het ondernemen vandaag al in de praktijk gebracht.
Vriendinnetje Mirthe uit Assen is deze vrijdag bij ons en samen zijn ze druk aan het knutselen. Het plan is om een kadootje, dat Jelke op Ameland bij zijn kindermenu kreeg, na te maken. Met een satxe9prikker, gekleurde pijpenraggers en elastiek moet een boom worden gemaakt met daarin een beestje aan een elastiekje. Je trekt het diertje naar beneden, laat het los en dan klimt het snel de boom in. Dit lijkt makkelijker dan het is, tenminste voor Mirthe en mij. Terwijl wij nog bezig zijn om uit te vinden hoe we alles aan elkaar moeten vastmaken zodat het werkt, heeft Jelke zijn boompje-beestje al klaar!
Hij heeft intussen al een volgend knutselproject bedacht. Hij maakt kleine poppetjes en beestjes van vilt met echt draaiende oogjes en vrolijk gekleurde veren. Al doende bedenkt hij dat hij zijn product wel kan verkopen aan de toeristen die deze vakantie in groten getale langs ons huis fietsen. Hij geeft zelf nog een idexeble draai aan zijn commercixeble plan: "ik wil de mensen wat opvrolijken".  Om het geheel nog specialer te maken verpakt hij de werkjes in zelfgemaakte zakjes. Mirthe is al snel door dit enthousiasme aangestoken. Samen maken ze een fikse stapel verrassingszakjes.
Korte tijd later zitten ze als verkoopteam vol verwachting langs de weg met een echte kraam. Omdat het erg wisselvallig weer is, prachtige zonnige momenten afgewisseld met fikse regenbuien, laten de toeristen zich vandaag niet zien. Gelukkig komt Neeltje, telefonisch benaderd door Gerda, langs om zich te laten verrassen. Bij het in ontvangst nemen van het geld, ieder een euro, roept Jelke uit dat hij schatrijk gaat worden. Als even later een auto stopt met daarin drie oudere dames die ook een koopje sluiten, kan de middag niet meer stuk.
Drie kwartier houden ze het nog vol. Ze zitten gezellig te kletsen en veren steeds verwachtingsvol op als er een auto langsrijdt. Ook als het begint te regenen blijven ze op hun post. De grote felgekleurde paraplu beschermt tegen de nattigheid en geeft ze een behaaglijk gevoel. Als de regen overgaat in een hoosbui en het water ook van onderen komt, geven ze zich gewonnen. Giechelend stormen ze kletsnat het huis in. Opgetogen over het financixeble resultaat genieten ze, lekker snoepend op de bank, na van hun creatieve- en commercixeble avontuur. Meer foto’s.

Het klimaat op aarde is dusdanig verstoord dat speelpark Schloss Dankern, gelegen in het Emslander Haren (Duitsland) er een soort van eindoplossing voor heeft bedacht.

Voor de zesde keer bezoeken we dit pretpark inmiddels en ook nu concluderen we aan het einde van de dag dat we weer niet alle attracties met een bezoek hebben kunnen vereren. Jammer? Nee natuurlijk niet. We gaan gewoon nog een keer. Jelke’s vriendje van de PWA-school in Eext logeert een paar dagen in de zomervakantie in Eexterzandvoort. De heren vermaken zich al twee dagen kostelijk aan de Dalweg. Toch lijkt het ons als grote mensen wel afwisselend er nog een uitje tegen aan te gooien en wat is er dan leuker dan het op slechts vijftig autominuten van Eexterzandvoort gelegen Slot in het land van onze gewaardeerde oosterburen? De toegangsprijs voor het park blijkt bijna te zijn verdubbeld, maar we zien al snel waar dat geld naar toe gaat. Het aantal attracties is ten opzichte van ons vorige bezoek zowel kwantitatief als kwalitatief aanzienlijk uitgebreid. Er is een schitterende loods bijgebouwd al klinkt dat wat plat, een loods.

Technisch gezien is de nieuwbouw daarmee voldoende omschreven maar functioneel zeker niet. Wie had voorspeld dat Jelke, die alles eerst wil kunnen voordat ‘ie gaat oefenen, zou leren schaatsen in de zomer, zouden we een bezoek aan de huisarts hebben aangeraden. Toch is dat precies wat we vandaag hebben meegemaakt. Morris die al in januari door Gerda op glad ijs is begeleid, helpt Jelke bij z’n eerste streken op de plastic vloer die als surrogaat voor een winters wateroppervlak beneden nul, prima voldoet. Morris schaatst inmiddels als een grote, maar is ook heel geduldig in het zijn van steun en toeverlaat. Als Gerda ten slotte ook de ijzers onderbindt wordt Jelke’s leercurve plotseling heel steil. Het doet verlangen naar een echte ijsbaan en niet alleen om het ijs. Overigens is de ijsbaan niet de enige investering van ‘t Schloss. Je kunt nu ook bowlen, in auto’s rond botsen en feesten en partijen laten faciliteren, naast de mogelijkheden die de oude loods al sinds jaren biedt. De visie van de parkdirectie is in ieder geval klimaatbestendig. Het regent vandaag gedurig waardoor de buiten-attracties pas later aanbod komen. Echter zoals vaak het geval met het oer-Hollandse zomerweer, lukt dat uiteindelijk prima. De jongens rennen, zwaaien, springen, slingeren, klimmen tot ze er bij…. Nou ja, dat doen ze dus niet. De energie die ze vandaag blijken te bezitten is schier eindeloos. Natuurlijk is er af en toe een momentje van rust maar dat is slechts toe te schrijven aan een bezorgde ouder of een ouder die vanwege een pijnlijke rug noodgedwongen wat vaker op een bankje is te vinden. Als de dag er wat ons betreft toch echt opzit, besluiten we het feest met een passend maal van dikke frieten met fijngesneden, in een zurige substantie gedrenkte witte kool, zoals je dat alleen in het land van Merckel krijgt geserveerd. Mahlzeit!   Meer foto’s.

Jelke’s vriendje Morris is een paar dagen te logeren. Op een gegeven moment zijn ze allebei een spelletje aan het doen op hun Nintendo DS. Morris kijkt even mee met het spel van Jelke.

Morris: Waarom moet je al die spullen oppakken?
Jelke: Dat hoeft niet, maar het is gewoon gaaf entertainment.

Maandag 13 juli vertrekken Jelke en ik voor een paar dagen naar Ameland. We logeren in een kleine studio van "De Berkenhof", een appartementencomplex even buiten Nes.

De studio ligt op de tweede verdieping en is erg gezellig ingericht. Jelke vindt het geweldig dat we in xe9xe9n ruimte kunnen eten, tv kijken, koken en slapen.
Die eerste dag verkennen we op onze gehuurde fietsen de omgeving van Nes en natuurlijk het dorp zelf. Nes is een klein dorp met veel winkeltjes, restaurants en terrassen. Na een heerlijke vismaaltijd op xe9xe9n van die terrassen is er nog tijd genoeg om naar het strand te gaan. Het waait stevig zodat het vliegeren erg goed lukt. Jelke is er ruim een uur fanatiek mee bezig.

Op dinsdag zoeken we Jacob, Rina en Eline op die een huisje hebben gehuurd op "Klein vaarwater", het park bij Buren. Eline en Jelke vermaken zich prima, eerst buiten en later tekenend en knutselend aan de eettafel. Jelke maakt voor Eline een deurhanger naar het model dat hij eerder op de ochtend voor zichzelf heeft gemaakt.  Na de middag fietsen we met een grote omweg door de duinen terug naar ons eigen plekje, waar Jelke nog een hele tijd rondjes fietst op het terrein van "De Berkenhof". 

Het lukt ‘s avonds niet om weer te vliegeren omdat er bijna geen wind is. Jelke bedenkt natuurlijk wel iets anders om te doen: hij tovert zichzelf om in een zandauto, compleet met wielkassen en een stuur.

Vanuit ons appartement hebben we uitzicht op het "Natuurcentrum Ameland". Op woensdagmiddag gaan we er naar toe. Het centrum geeft informatie over de natuur en de geschiedenis van het waddengebied en over het winnen van energie. De informatie wordt op verschillende manieren gepresenteerd. In xe9xe9n van de twee filmzalen wordt de film 360 graden in het rond getoond, wat een bijzonder effect geeft. Bij het onderwerp energie mag je veel zelf doen. Je kunt er steppend energie opwekken en een groot memoryspel spelen. Het pronkstuk van het centrum is wel het skelet van een walvis. Pas als je ernaast staat dringt tot je door hoe groot zo’n dier is. De bloederige foto’s van het afvoeren van op het strand  aangespoelde walvissen lopen we maar snel voorbij.

Op het voorterrein van het centrum ligt een grote stenen walvis die ook van binnen te bezichtigen is. Naast een groot hangend hart en een aantal oude schoolplaten van de walvis- en ijsberenjacht is er niet bijster veel te zien.

Op donderdag maken we de langste fietstocht van de week. Via Nes en Ballum rijden we naar de vuurtoren bij Hollum. Voordat we aan de klim naar boven beginnen eten we een pannenkoek bij, hoe kan het ook anders, "Het pannenkoekenhuis onder de vuurtoren". De trappen van de vuurtoren tellen 236 treden en op een aantal van de 14 verdiepingen wordt informatie gegeven over deze en andere vuurtorens. Jelke is natuurlijk als eerste boven en staat mij, nonchalant met de armen over elkaar geslagen, op te wachten. Het uitzicht is geweldig. Het is helder weer zodat je erg ver kunt kijken.

We rijden de erg drukke strandopgang bij de vuurtoren voorbij en fietsen door een prachtig bos en duingebied totdat we bij een rustiger plekje aan het strand komen. Het is het schoonste strand dat ik ooit heb gezien en het uitzicht op Terschelling is prachtig. We blijven er een groot deel van de middag. Op de terugweg komen we langs de plek waar een demonstratie is van de paardenreddingboot. Op het strand zijn al veel mensen aanwezig, erg veel zelfs. Als ruim een kwartier na de afgesproken tijd nog drommen mensen over de duinen aan komen lopen houden Jelke en ik het voor gezien. Als we boven op de dijk staan zien we de boot, getrokken door 10 paarden, vanuit het dorp aankomen.

Het is een prachtig tafereel, maar ook wel een beetje spannend als ze ons rakelings passeren. Achter de boot lopen ook weer drommen mensen. Gelukkig staan onze fietsen vooraan gestald en nadat we het eerste stuk tegen de toeristenstroom in, lopend hebben afgelegd, fietsen we met de wind in de rug de 10 km terug naar Nes.

Op vrijdag vertrekken we, een uur eerder dan gepland en na een karig ontbijt van een appel en een schijf meloen, met de bus naar de boot.  Op Ameland is het bewolkt, maar nog wel droog. Op de boot, genietend van een tweede ontbijt van cola, koffie, stroopwafels en croissants, zien we de eerste regendruppels op het raam verschijnen. Bij aankomst in Holwerd plenst het. Net na het middaguur zijn we weer thuis en kan Jelke, die de afgelopen dagen iedere ochtend en iedere avond even heimwee had naar papa en de honden, Rinko uitgebreid knuffelen. Meer foto’s.

Vandaag is Jelke’s laatste dag op Het Krijt. Op deze morgen voor de zomervakantie wordt er niet meer gewerkt in groep 5b. Vanwege het prachtige weer mogen de kinderen een deel van de ochtend buiten spelletjes doen met water. Veel kinderen hebben een waterpistool meegenomen. De pret gaat gelijk op met de vuurkracht. Rond kwart voor twaalf zit de hele klas met een bekertje ranja in de hand lekker uit te puffen. Na de ranja vertelt juf Kim dat Jelke vandaag voor het laatst in de groep is.

Zijn vriend Henri mag Jelke namens alle kinderen van de klas een afscheidsboek geven. Henri doet dit met een ferme handdruk. Het afscheidsboek bestaat uit vriendschapspagina’s die door alle kinderen en de juffen zijn volgeschreven. De meeste kinderen hebben er ook een foto van zichzelf bijgeplakt. Op de laatste regel van het blad is ruimte voor een persoonlijke wens voor Jelke. Dat veel klasgenootjes wensen dat Jelke kan blijven of dat hij in ieder geval snel terugkomt doet ons natuurlijk goed. Jelke is behoorlijk verlegen onder de aandacht. Gelukkig verplaatst alle aandacht zich snel naar de traktatie die hij voor iedereen in petto heeft. De traktatie die uit iets lekkers en een klein cadeautje bestaat valt letterlijk en figuurlijk bij iedereen in de smaak: "Dit is de mooiste traktatie ooit!", aldus Kaylee.

We kijken met gemengde gevoelens terug op een schooljaar waarin op onderwijsgebied veel beloften zijn gebleven wat ze waren: beloften. Aan de andere kant laat Jelke een klas achter met bijzonder leuke kinderen die hij zeker zal gaan missen. In de laatste Schoolkrant van het Krijt vat Jelke het als volgt samen:

Ik vond het schoolreisje leuker dan leuk. De bootjes vond ik het allerleukst. Ik vind het 50% jammer dat ik naar een nieuwe school ga want op mijn nieuwe school daar zitten haast alleen maar kinderen van Leonardo. Op deze school deden we heel veel leuke dingen.

Meer foto’s.

Na een emotioneel afscheid van de dag waarin Jelke de dimensie tijd vervloekt, vervolgens een mentale tijdmachine construeert waarmee dit lastige fenomeen onder controle zou kunnen worden gebracht en tenslotte in het onvermijdelijke berust, wandelen we met onze Oudduitse herdershonden Kris en Tin-Tin in het bos. Jelke vertelt als altijd verhalen en anecdotes onderweg, waaronder een verhaal over een man die alles wat hij heeft en liefheeft verliest:

Jelke: Papa ken je het verhaal van de man die alles kwijtraakt?
Rinko: Nee, vertel…
Jelke: Nou, die man had een heel mooi huis met een prachtige tuin. Hij had een hele lieve vrouw en wel tien kinderen. Hij had ook veel geld.
Rinko: Klinkt goed, maar niet lang meer zeker?
Jelke: Nee, er viel een bom op hun huis. Alle tien kinderen gingen dood en zijn vrouw ook. Z’n huis werd helemaal verwoest en z’n geld was ook verdwenen.
Rinko: Maar dat is heel erg, dramatisch!
Jelke: Ja, hij is alles waar hij van hield kwijt.
Rinko: Denk je dat deze man er nu net zo erg aan toe is als een man die nooit een vrouw en kinderen, een huis en geld heeft gehad?
Jelke: Nee, erger!
Rinko: Hoezo erger?
Jelke: Nou, hij weet wat het is om een lieve vrouw en kinderen te hebben gehad en hoe het is om rijk te zijn en dat weet die andere man niet.
Rinko: Ja, daar zit wat in. Als je nu aan een van de twee zoveel zou mogen geven dat ‘ie zich rijk voelt, wie van de twee zou je dan helpen?
Jelke: Ik zou allebei de helft geven.
Rinko: Dat kan helaas niet, je moet een keus maken.
Jelke: Dan zou ik het aan de man geven die altijd al arm is geweest en het daarna snel weer afpakken.
Rinko: Dat is bijzonder, waarom zou je dat doen?
Jelke: Omdat die arme man zich dan ook rot zou voelen.
Rinko: Wat schiet je daar nu mee op?
Jelke: Nou… dan zijn ze niet meer alleen omdat ze allebei hetzelfde voelen.

In de maand augustus van dit jaar gaat een nieuwe school van start in Delfzijl. De school gaat onderdak bieden aan hoogbegaafde kinderen die in het normale basisonderwijs in meer of mindere mate zijn vastgelopen of dat dreigen te doen, omdat met hun bijzondere eigenschappen en specifieke behoeften onvoldoende rekening wordt gehouden. Elders op deze site zullen artikelen verschijnen die nader op dit onderwerp ingaan. Terug naar vanmorgen zaterdag 27 juni 2009. Een feestelijke dag, omdat de uitnodiging voor de bijeenkomst betekent dat na ontelbare voorbereidingsactiviteiten, Jelke samen met 27 andere kinderen in leeftijd varixc3xabrend van 4 tot 11 jaar, definitief is geplaatst.

Het houdt ook in dat de in onze ogen tomeloze energie en grote toewijding van projectleider/directeur Johan Westenberg en zijn team tot resultaat hebben gehad dat er ruimte is gemaakt in de school, er twee vaste docenten en vervangers beschikbaar zijn die na een strenge selectie ook al door de Leonardo-wasstraat zijn gehaald en dat er docenten zijn voor vakken als schaken, filosofie, engels, spaans en muziek. Er is een nieuw lesrooster voorbereid, tussenschoolse opvang geregeld en er zijn afspraken gemaakt met de voor- en naschoolse opvang. Ook heeft ieder kind straks de beschikking over een eigen Apple Macbook die op school moet – en thuis mag worden gebruikt. 

Johan Westenberg legt, zoals we dat van hem gewend zijn, uitgebreid, ter zake kundig en vooral geduldig uit wat er gaat gebeuren en waarom bepaalde keuzes zijn gemaakt. Er zijn veel vragen en we mogen, nee moeten zelfs stemmen over de schooltijden en dan is het goed dat alle ouders nog even op een rijtje krijgen aangereikt waarom de afwijkende schooltijden worden voorgesteld. Omdat iedereen uiteindelijk voor stemt kan het besluit zo in de volgende vergadering van de MR worden bekrachtigd.

Nu duidelijk is hoe aan de belangrijkste randvoorwaarden voor goed Leonardo-onderwijs zal worden voldaan, heeft Johan een dringend verzoek aan de ouders. Iedereen moet zich realiseren dat het bij Leonardo Delfzijl gaat om een experimentele onderwijsvorm die gedurende de komende drie jaren zal moeten laten zien dat het waarmaakt wat het belooft. Het betekent dat de prestaties frequent en uitgebreid worden gevolgd aan de hand van een door de Rijksuniversiteit van Groningen (ook al) te ontwikkelen kwaliteitsmodel.

Kortom: Johan vraagt van de ouders, waarvan een deel minder goede ervaringen heeft met de experimenten van het reguliere basisonderwijs, de docenten de ruimte te geven om in hun nieuwe rol te groeien en de school de gelegenheid te geven zich te ontwikkelen tot een volwaardig onderwijsalternatief voor deze doelgroep. Een Leonardo leraar is immers geen meester of juf in de traditionele betekenis, maar eerder een coach die de leerlijnen in het hoofd heeft en er voor moet zorgen dat het onderwijs niet alleen minimaal voldoet aan de wettelijke vereisten, maar die er bovenal voor is dat de kinderen zich met het nodige zelfvertrouwen kunnen ontplooien in een veilige leeromgeving die, zoals gezegd, tijdens het onderwijs-leerproces bij voortduring wordt gexc3xabvalueerd en aangepast. Ga d’r maar aan staan.

Natuurlijk was de koffie prima en werd er ook nog cake, koek en ranja geserveerd. Het kennismakingsspel in de vorm van een speed-date was een vondst en van de jonge slimmeriken die tijdens de presentatie werden vermaakt door juf Moni en meester Koen hoorden we geen kik. Wat ons betreft een geslaagde kennismaking die ons met vertrouwen en ook wel een beetje reikhalzend doet uitzien naar het komende schooljaar. Wordt vervolgd. Meer foto’s.